 |
Tweede Wereldoorlog
De Zeetoren werd in de Tweede Wereldoorlog gebouwd als onderdeel van de Duitse verdedigingslinie 'Atlantikwall'. Deze linie liep langs de kust vanaf de Frans/Spaanse grens tot aan de Noordkaap in Noorwegen over een lengte van 2685 km. Vooral de havensteden werden in zware verdediging gebracht. Vanwege de ligging ten opzichte van Rotterdam werd ook Hoek van Holland tot 'Festung' verklaard, de hoogste status die een gebied kon krijgen. De toren deed dienst als radarpost in de 'Festung Hoek van Holland' vanwaar dag en nacht naar de eventueel aankomende vijand werd uitgekeken. |
|
|
Na de oorlog
Ook na de oorlog bleef de toren haar functie als observatiepost vervullen. Het Navigatiestation Noordzee van Rijkswaterstaat nam er zijn intrek, samen met een bemand weerstation van het KNMI. Dag en nacht werden de bewegingen van schepen geobserveerd en werd het weer scherp in de gaten gehouden. De toren is hiervoor verbouwd en uitgebreid met lage uitbouwen.
Oudste weerstation De Zeetoren vertoont veel gelijkenis met het oudst bekende weerstation op aarde: de Griekse 'Toren der Winden' (80 voor Christus). In deze toren bevond zich een grote waterklok waarin de stand van het water de tijd aangaf. Op de toren wees Triton met zijn drietand de windrichting aan. Op de zijkanten van de toren bevonden zich acht reliëfs van de acht windgoden. Elke windgod had zijn eigen betekenis voor de weersvoorspelling. Zo gaf de oostenwind Apeliotes aan dat er frisse wind en regen op komst was. De schaduw van de reliëfs zelf fungeerde als zonnewijzer. |
